Στους «χαμένους» της γενιάς μας.

στις

Έτος 2019 και οδεύουμε ολοταχώς προς το 2020. Δεν είμαι μπλόγκερ, δεν γράφω συχνά παρά μόνο ιστορίες από το μυαλό μου. Κάτι βράδια σαν αυτά όμως δεν μπορώ ν αγνοήσω την ανάγκη μου για έκφραση και για επικοινωνία. Δεν περιμένω τίποτα από κανένα εννοείται και δεκτή κάθε γνώμη. Ίσως για κάποιους να φλυαρω. Για άλλους να είμαι μία τρελή και μοναχική που απλά λέει τον πόνο της και θα κριθώ φυσικά είτε θετικά είτε αρνητικά. Για κάποιους ίσως επέλθει η ταύτιση αυτό ίσως με κάνει χαρούμενη. Ναι χαρούμενη όσο τραγελαφικό και αν ακούγεται, αλλά αυτή θα είναι η απόδειξη ότι υπάρχουν και άλλοι σαν εμένα. Ας μπω όμως στο θέμα.

Πόσοι από εσάς νοιώθουν «χαμένοι» άραγε σε αυτόν τον κόσμο; Εγώ πάντως σίγουρα νιώθω. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται που πάω, τι κάνω με την ζωή μου, είμαι αυτή που θα ήθελα να είμαι και πολλά άλλα τέτοια διαφορά υπαρξιακά ερωτήματα. Δεν είμαι μεγάλη σε ηλικία όπως καταλαβαίνετε, δεν θα την αποκαλύψω τουλάχιστον όχι ακόμα αλλά σίγουρα θα με χαρακτήριζα παιδί ακόμα. Άραγε είναι δίκαιο για ένα παιδί να έχει το βάρος ενός σπιτιού και δύο διαφορετικών δουλειών και στην τελική να μένει τίποτα στην άκρη του μήνα; Θα μου πείτε βέβαια όλοι έτσι είναι κάποιοι χειρότερα και να λέμε και ευχαριστώ που υπάρχει φαγητό κάθε μέρα στο τραπέζι μας δεν διαφωνώ εννοείται αλλά είναι ζωή αυτή;

Στην Ελλάδα την μητέρα του πολιτισμού και της δημοκρατίας το μόνο που υπάρχει πλέον είναι αναρχία και αβεβαιότητα. Για αυτό πολύ συνανθρώποι μας έχουν μεταναστεύσει. Δεν ξέρω αν βρήκαν αυτό που έψαχναν αλλά ελπίζω να είναι καλά και να μην το μετανιώνουν. Όσο για όσους μείναμε μαύρα τα γραμμένα μας. Ας πιάσω το κλασικό παράδειγμα ενός παιδιού που δεν περνάει στις πανελλαδικές εξετάσεις. Κάπου εδώ μιλάμε για εμένα, όπου ειλικρινά προσπάθησα πολύ αλλά δεν τα κατάφερα για δύο μόρια. Έμεινα στην επαρχία και δεν έφυγα ποτέ από την γενέτειρα μου, βρήκα δουλειά, άνοιξα σπίτι με έναν άνθρωπο που με κάνει χαρούμενη και όμως κάτι λείπει.

Νομίζω λείπει η ευτυχία και η ξεγνοιασιά της ηλικίας μου. Γιατί συμβαίνει αυτό; Λοιπόν η απάντηση είναι απλή. Γιατί δυστυχώς λίγο πολύ για να μιλήσω και λίγο λαϊκά όλοι καμμένοι από χέρι είμαστε. Όσο υπάρχει αυτή η κατάσταση στην χώρα τουλάχιστον. Εγώ προσωπικά από την δική μου εμπειρία θα πω ότι ισχύει το γνωστό «μεροδουλει-μεροφαει». Μένω στο ίδιο σπίτι με έναν άνθρωπο που υποτίθεται ότι χρειαζόμαστε και λίγο ποιοτικό χρόνο αλλά το μόνο που λαμβάνουμε είναι η καθιερωμένη μας επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ που πάντα την κάνουμε μαζί. Χωρίς επικοινωνία μεταξύ μας. Πράγμα που με ανησυχεί γιατί το βλέπω δυστυχώς να υπάρχει σχεδόν σε κάθε σπίτι αυτό το φαινόμενο, αλλά θα αφήσω αυτό το θέμα για μια άλλη φορά. Κάνουμε και οι δύο από δύο δουλειές για να πληρώσουμε το ενοίκιο, την ΔΕΗ και το νερό φυσικά. Ότι μείνει θα πάει στα βασικά ήδη σπιτιού και οτιδήποτε καθημερινό έξοδο μπορείτε να φανταστείτε. Στο τέλος του μήνα; Το δε ταμείο είναι μείον.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Σε νέους ανθρώπους με όλη την καλή θέληση για ζωή που θέλουν και προσπαθούν μείνουν στην χώρα τους αλλά είναι σαν να η ίδια τους διώχνει;! Και ειλικρινά δεν θέλω να σκέφτομαι πόσο δύσκολα θα είναι για όσους έχουν οικογένειες και στόματα να θρέψουν. Όλες αυτές οι σκέψεις με κρατάνε κάθε βράδυ ξύπνια. Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί βασανίζω τον εαυτό με αυτό τον τρόπο αλλά δεν μπορώ να το αποτρέψω. Γιατί από ότι φαίνεται δεν θέλω απλώς να επιβιώνω αλλά να βιώνω και μέχρι τώρα δεν είχα την χαρά για κάτι τέτοιο. Όσοι είναι από επαρχία καταλάβουν ίσως ότι και τα παιδικά χρόνια είναι πάνω κάτω το ίδιο αναλαμβάνοντας από μικρή ηλικία ευθύνες στο σπίτι για να βοηθήσεις τους γονείς και κάποιοι ίσως ήταν σαν εμένα που είχαν την τύχη να μεγαλώσουν και τα αδέρφια τους.

Το θέμα όμως είναι τι πραγματικά θέλουν άνθρωποι σαν εμένα; Να ζήσουν. Ότι πιο απλό υπάρχει. Θέλω να μπορώ να νιώθω την χαρά των νιάτων μου και να πω για μια φορά ότι «ναι για σήμερα θα κάνω αυτό που πραγματικά θα με κάνει χαρούμενη χωρίς να ανησυχώ για το αύριο». Χωρίς να έχω την ρουτίνα που βλέπω σε ανθρώπους με τα διπλά μου χρόνια. Στην τελική αυτό που θα ήθελα πιο πολύ είναι να σπουδάσω, να μην βρίσκομαι στην επαρχία, να κάνω κάτι για τον εαυτό μου, να μορφωθω και να γνωρίσω τον κόσμο. Να ταξιδέψω, να βρω φιλίες, γεύσεις, πολιτισμούς, ακόμα και μυρωδιές. Δεν θα μιλήσω για ήθη και έθιμα τα ευκόλως εννοούμενα τα παραλείπω. Γενικά να ανοίξει το μάτι που λένε και το μυαλό φυσικά αλλά κάπου εδώ νομίζω θα σταματήσω και θα καληνυχτίσω γιατί αλλάζω θέμα.

Όποιος ένοιωσε και την παραμικρή ταύτιση και θα ήθελε να μιλήσει ξέρει που και πως να με βρει. Έκανα ένα βήμα που ειλικρινά φοβόμουν εδώ και καιρό αλλά κατά βάθος ήθελα να το δοκιμάσω πολύ και ελπίζω να μην μετανιώσω γιατί ο φόβος παίζει τρομερά παιχνίδια στο μυαλό του ανθρώπου. Για αυτό τόλμησε, αφού έκανα την κίνηση θα απαντήσω σε οποιαδήποτε άποψη θετική ή αρνητική. Όλα καλοδεχούμενα.

Μέχρι την επόμενη φορά τις καλύτερες ευχές μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s